Τρισάγιο στη μνήμη εννέα πεσόντων πυροβολητών στην τουρκική εισβολή

 Στο Μνημείο Πεσόντων εντός του χώρου των Φοιτητικών Εστιών του Πανεπιστημίου Κύπρου

Συμπληρώνονται φέτος 50 χρόνια από την τουρκική εισβολή στην Κύπρο. Οι πληγές της τουρκικής εισβολής παραμένουν νωπές, με την τουρκική κατοχή σημαντικού τμήματος του εδάφους της Κύπρου να συνεχίζεται.

Το Πανεπιστήμιο Κύπρου και ο Σύνδεσμος Εφέδρων Πυροβολικού τιμούν τη μνήμη των εννέα πεσόντων Υπαξιωματικών και Οπλιτών Πυροβολητών που θυσιάστηκαν ηρωικά στις 20 Ιουλίου 1974 με τρισάγιο που θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή, 19 Ιουλίου 2024, στις 10 π.μ., στο Μνημείο Πεσόντων, το οποίο ανεγέρθηκε στο χώρο των Φοιτητικών Εστιών του Πανεπιστημίου Κύπρου, εκεί όπου έπεσαν μαχόμενοι υπερασπιζόμενοι την πατρίδα.

Η ανέγερση του Μνημείου έχει σημαντική ιστορική και συμβολική αξία, καθώς στη συγκεκριμένη περιοχή έδρευε το στρατόπεδο δύο Μονάδων του Πυροβολικού: της 184ΠΠΠ και της 185ΜΠΠ. Στις 20 Ιουλίου 1974, κατά την πρώτη μέρα της τουρκικής εισβολής, το στρατόπεδο δέχθηκε επιθέσεις από την τουρκική αεροπορία που επέφεραν το θάνατο των εννέα Αξιωματικών, Υπαξιωματικών και Οπλιτών.

Το Τρισάγιο θα τελεσθεί παρουσία Πολιτειακών αξιωματούχων και στρατιωτικής ηγεσίας, των Πρυτανικών Αρχών και μελών της πανεπιστημιακής κοινότητας και των οικογενειών των πεσόντων. Μετά το πέρας του τρισαγίου θα ακολουθήσει κατάθεση στεφάνων. Σε περίπτωση που επιθυμείτε να παραστείτε, παρακαλούμε δηλώστε τη συμμετοχή σας εδώ μέχρι τις 18/07/2024.

Δήλωση συμμετοχής.

Πληροφορίες στα τηλέφωνα: 22894347/22894344

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: PaideiaNews

Σχετικό βίντεο για τα γεγονότα της θυσίας τους εδώ.

Ένας αλλιώτικος κόσμος που εμείς προσκυνούμε

Ένας αλλιώτικος κόσμος που εμείς προσκυνούμε

30.12.2023 11:59 Η γνώμη σας Κώστας Μαυρίδης

Στις κηδείες αγνοουμένων της Κύπρου του 1974, μέσα στα μικρά ξύλινα κιβώτια βρίσκονται συνήθως υπολείμματα οστών, κυρίως νέων 18-20 χρονών, που βρέθηκαν αρκετές φορές με τα χέρια δεμένα πισθάγκωνα και με σημάδια της εν ψυχρώ εκτέλεσής τους. Ο πόνος για τον χαμό των αγνοουμένων συνεχίζεται αβάστακτος για τους γονείς, τ’ αδέλφια, τα παιδιά, τους συντρόφους τους, που βιώνουν το τεράστιο κενό της απουσίας του αγαπημένου προσώπου. Οι πλείστοι γονείς έφυγαν νωρίς, με την υγεία τους, φυσική ή ψυχική, κλονισμένη, ενώ αρκετοί σύντροφοι, παιδιά κι αδέλφια, κλείστηκαν στον εαυτό τους ή αποτραβήχτηκαν από την κοινωνία.

Σε τέτοια κηδεία, αποχαιρετήσαμε τον Σωτήρη, τον λεβεντονιό από την Κυθρέα, που σκόπευε να παντρευτεί την αγαπημένη του από το Βουνό Κερύνειας, κι αν ο πατέρας της εναντιωνόταν, ήταν αποφασισμένος να την κλέψει… Σε τέτοια κηδεία αποχαιρετήσαμε τον γενναίο Μιχάλη, που γεννήθηκε στο Τρόοδος και έπεσε πολεμώντας στο Κυπαρισσόβουνο στον Πενταδάκτυλο. Δεκαετίες αργότερα, στα οστά του βρέθηκε άθικτη η «μισή καρδιά» που είχε κρεμασμένη με καδένα στον λαιμό του, ενώ η άλλη μισή έμεινε στην αγαπημένη του Άννα, στην Αθήνα.

Χειμώνα καλοκαίρι, παρούσα στις κηδείες αγνοουμένων η Αθηνά, που έθαψε κι αυτή τον για δεκαετίες αγνοούμενο αδελφό της Γιώργο. Στην εκκλησία των Αγίων Πάντων στην Έγκωμη, στον Άγιο Παντελεήμονα Μακεδονίτισσας, στον Άγιο Ελευθέριο στα Λατσιά, στον Απόστολο Αντρέα στην Λεμεσό, στην εκκλησία Αποστόλων Πέτρου και Παύλου στην Πάφο. Η Αθηνά βιώνει κάθε φορά τον χαμό του αδελφού της περιμένοντας σιωπηλή για την στιγμή που το κιβώτιο με τα οστά τίθεται στον ανοιχτό τάφο, και καθώς ακούγεται το «Δι’ ευχών των αγίων Πατέρων…» εκείνη πλησιάζει και ψελλίζει: «Χαιρετίσματα στον Γιώργο μου»…

Στην μικρή εκκλησία του ομώνυμου χωριού της Αγίας Βαρβάρας, έγινε ταυτοχρόνως η κηδεία δύο νέων του χωριού, που αγνοούνταν από το 1974. Λίγο πριν την κηδεία, μια ευωδία πλημμύρισε τον χώρο καθώς μια μαυροντυμένη γυναίκα, κρατώντας δύο δέσμες από πλατύφυλλο βασιλικό μπήκε στην εκκλησία, εναπόθεσε στο κάθε κιβώτιο από μια δέσμη και απομακρύνθηκε.

Για την κηδεία του Κυριάκου στη Λεμεσό τα αδέλφια «διχάστηκαν». Οι αδελφές περίμεναν τον αγνοούμενο αδελφό τους, λαβωμένες από ασθένειες, εξαιτίας της αγωνίας και των αναπάντητων ερωτημάτων π.χ. μήπως τον βασάνισαν, τι να σκεφτόταν την ώρα που ξεψυχούσε; Κάποια αδέλφια δεν ήθελαν παρουσία επισήμων της πολιτείας στην κηδεία, ενώ άλλα τη θεωρούσαν ένδειξη τιμής προς τον ήρωα αδελφό τους. Τελικά το ξεκαθάρισαν: «Είπαμε να μην καλέσουμε κανένα επίσημο και αυτό σημαίνει κανένα!». Έτσι έγινε η κηδεία, ενώ μέρες αργότερα βρήκαν ένα στεφάνι στον τάφο που έγραφε: «Στον Κυριάκο με ευγνωμοσύνη».

Ένας αλλιώτικος κόσμος γύρω μας βιώνει τα πάθη του χωρίς φωνασκίες και πομπώδεις συμπεριφορές. Ανάμεσά τους κι η Σοφία από την Βασίλεια της Κερύνειας, που δεν ανησυχεί για τα γιορτινά πάρτι και ρεβεγιόν, αλλά επιστρέφει στην ιερή σιγή της, αφού ανάψει το καντήλι στον τάφο τού για δεκαετίες αγνοούμενου αδελφού της, στον Τύμβο Μακεδονίτισσας.

Αυτό τον αλλιώτικο κόσμο προσκυνούμε στην αλλαγή της χρονιάς.

Υ.Γ. Η πρώτη εκδοχή του κειμένου γράφτηκε στο τέλος του 2017.

Κώστας Μαυρίδης

Αναδημοσίευση από: SigmaLive

ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΤΑΦΕΙ Ο ΑΓΝΟΟΥΜΕΝΟΣ ΧΡΙΣΤΟΣ ΚΟΥΤΑΛΙΣΤΡΑΣ;

 Cristalla Kart

25 Απριλίου  · 

ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΤΑΦΕΙ Ο ΑΓΝΟΟΥΜΕΝΟΣ ΧΡΙΣΤΟΣ ΚΟΥΤΑΛΙΣΤΡΑΣ?

Παρακαλώ διαβάστε την ιστορία και όποιος έχει την οποιανδήποτε πληροφορία για τον τόπο ταφής ας την δώσει στην οικογένεια του, για ανάπαυση της ψυχής του.  Η μαρτυρία μπορεί να  είναι και ανώνυμη.

Γράφει η φίλη μας Sevgul Uludag για τον Χρίστο Κουταλίστρα

Η ιστορία του αγνοούμενου Χρίστου Αντώνη Κουταλίστρα από τη Μόρφου.  Ο Χρίστος γεννήθηκε το 1918 και ήταν το μικρότερο παιδί του Αντώνη Κουταλίστρα και της Ελένης (γνωστή με το παρατσούκλι “η Μακριά” - διότι ήταν ψηλή γυναίκα).

Το 1974 ήταν 56 χρονών. Ήταν νυμφευμένος με την Ελεγκού και μαζί απέκτησαν έξι κόρες και δύο γιους. Το σπίτι τους βρισκόταν μέσα στα περβόλια, λίγο έξω από τη Μόρφου, κοντά στην Παναγία του Μνασή (δίπλα από τα περβόλια του Πολλή του Άνιφτου).  Η 2η εισβολή τον βρήκε μόνο του, στο σπίτι του εφόσον προτίμησε να μείνει για να φροντίζει τα ζώα του.

Σύμφωνα με μαρτυρίες, κάποιος τ/κ από την Αγία Ειρήνη περιφερόταν στην περιοχή για να κλέψει ζώα και ό,τι άλλο έβρισκε στην περιοχή. Ξαφνικά είδε τον Χρίστο έξω από το σπίτι του να κρατά το τουφέκι του (κυνηγετικο οπλο). Ο τ/κ φοβήθηκε και πυροβόλησε τον Χρίστο και τον σκότωσε. Πήγε στο χωριό του και αφηγήθηκε το περιστατικό. Την επόμενη μέρα, κάποιος συγγενής του τ/κ πήγε και πήρε το ρολόι από τη σωρό καθώς και 30 λίρες που υπήρχαν στις τσέπες του. Την επόμενη μέρα πήγε και τρίτος τ/κ και πήρε το τουφέκι.

Όταν επέστρεψε στο χωριό οι συγχωριανοί του τού είπαν πως θα βρει τον μπελά του και αυτός πήγε και το παρέδωσε στον αστυνομικό σταθμό στη Μύρτου. Η τ/κ επιτροπή αγνοουμένων έκανε κάποιες έρευνες αλλά δεν βρέθηκε το σημείο ταφής του.

Η οικογένεια θα ήθελε να μάθει αν ο άνθρωπος του είχε “ταφεί” κάπου ή αν απλά η σωρός του αφέθηκε εκτεθειμένη.  Δεν ψάχνουν για το όνομα του δολοφόνου ούτε του ληστή. Επιθυμία τους είναι, αν βρεθούν τα οστά του πατέρα τους, να του κάνουν κανονική κηδεία και να του ανάβουν το καντήλι του.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: I LOVE MORPHOU-ΜΟΡΦΟΥ

Ένα γκράφιτι στην παλιά Λευκωσία θυμίζει το «Δεν ξεχνώ» που «ξεχάσαμε»

Γκράφιτι με το «Δεν Ξεχνώ» δημιούργησε ο Χρίστος Κακουλλή, απέναντι από τον πυροσβεστικό σταθμό πύλης Πάφου σε μια εγκαταλειμμένη σκοπιά μπροστά από το κινηματοθέατρο Πάλλας στην Λευκωσία.

Το γκράφιτι αυτό έγινε με συμβολικό σκοπό στις 15 Αυγούστου για την δεύτερη εισβολή στην Κύπρο.

Όπως αναφέρει ο Χρίστος Κακουλλή:

Τελικά  ξεχάσαμε την δεύτερη εισβολή, τελικά ξεχάσαμε ότι στην δεύτερη εισβολή είναι που κατακτήθηκε η Κύπρος η Αμμόχωστος, μεσαορια και η Μόρφου όλα κατακτήθηκαν στην δεύτερη εισβολή, τελικά ξεχάσαμε να ηχήσουν οι σειρήνες για την δεύτερη εισβολή. Τελικά μας ξέχασε το κράτος και εμείς με την σειρά μας ότι απέναντι είναι κατεχόμενα και αφήνουμε τα λεφτά μας στους κατακτητές λες και είναι άλλο κράτος. Τελικά ξεχάσαμε να θυμόμαστε την πατρίδα μας. Ξεχάσαμε να θυμόμαστε τους χιλιάδες αγνοούμενους, πρόσφυγες και νεκρούς. Τελικά ξεχάσαμε να ζούμε και για την κατεχόμενη πατρίδα μας. Τελικά κινδυνεύουμε γιατί ξεχάσαμε…

ΠΗΓΗ: SIGMALIVE

Διαβαστε περισσοτερα στον συνδεσμο που ακολουθει:

https://www.sigmalive.com/lifestyle/culture/1135633/ena-gkrafiti-stin-palia-lefkosia-thymizei-to-den-ksexno-pou-ksexasame-pics

Τη Μεγάλη Πέμπτη που «επέστρεψε» ο Σάββας

14.04.2023 18:29 Η γνώμη σας

Κώστας Μαυρίδης

Από τη μέρα που η Λαλλού παντρεύτηκε τον Κυριάκο, δεν ήταν μόνο η αφοσιωμένη γυναίκα του. Ήταν κι ο υπάλληλός του στο σπαστήριο πέτρας για άμμο και χαλίκια, έξω από το χωριό στα ριζά του Πενταδάκτυλου. Υπάλληλος χωρίς πληρωμή ή άδεια. Μαζί οι δυο έφευγαν νωρίς πρωί από το σπίτι με το φορτηγό και μαζί γύριζαν με τη δύση του ήλιου βουτηγμένοι στη σκόνη.

Πως βρήκαν χρόνο να αποκτήσουν 6 παιδιά, 4 αγόρια και 2 κορίτσια, ήταν το πείραγμα στα καφενεία και τις Κυριακές στα σπίτια. Κι όταν η Λαλλού έμεινε έγκυος τον Αντρέα, το αποσπόρι της,  το χωριό βούιξε: 

-  Η Λαλλού έγκυος πάλι! Τώρα που θ΄ αρχίσει να παντρεύει παιδιά! 

- Πώς τα καταφέρνει; Ρίχνοντας πέτρες με γυμνά χέρια στον σπαστήρα; 

Η Λαλλού γελούσε σαν τ’ άκουε και φαινόταν το διάστημα ανάμεσα στα δυο της μπροστινά δόντια. Γέλιο κρυστάλλινο, όπως το νερό της πηγής του χωριού στα ριζά του Πενταδάκτυλου παραδίπλα στον σπαστήρα. 

Ξαφνικά, όλα σκοτείνιασαν τον Ιούλη του 1974 με την τουρκική εισβολή κι η Λαλλού πήρε το δρόμο του ξεριζωμού χωρίς κλειδί του σπιτιού, αφού ήταν πάντα ορθάνοιχτο. Ο  γιος της Σάββας, ως Καταδρομέας πολέμησε στον Άγιο Ιλαρίωνα και αργότερα χάθηκε στην ακτή της Κερύνειας όπου κατέστρεψαν δύο τουρκικά άρματα, αλλά δεν υπήρχαν βλήματα για πολλά άλλα που ακολουθούσαν.  

Ο χαμός του Σάββα τσάκισε την Λαλλού που φόρεσε τα μαύρα και δεν ξαναγέλασε. Το μαράζι την γέρασε νωρίς και έπληξε βαριά το μνημονικό της. Μόνο το Σάββα θυμόταν και καρτερούσε τον γυρισμό του. Με τα χρόνια, τα υπόλοιπα αγόρια της έφυγαν ένα-ένα  και έμειναν οι κόρες να την φροντίζουν με αγάπη στον Οίκο Ευγηρίας όπου την επισκεπτόταν 2-3 φορές το χρόνο ο βαφτιστικός της. Παρά τα γηρατειά και την απώλεια μνήμης, ο βαφτιστικός της επέμενε σε κάθε του επίσκεψη να τον αναγνωρίσει. Στεκόταν στην πόρτα του δωματίου της μέχρι που εκείνη αναφωνούσε:

- Ο βαφτιστικός μου…

Και φαινόταν το κενό ανάμεσα στα δόντια της... Αλλά δεν γελούσε.

Εκείνη τη Μεγάλη Πέμπτη, ο βαφτιστικός στάθηκε στην πόρτα όπως άλλοτε και της φώναξε:

- Ποιος είμαι Λαλλού μου και ήρθα να σε δω;

- Ποιος είσαι μανά μου;

Ρώτησε εκείνη με φωνή που τρεμόσβηνε και με το βλέμμα της έριχνε ματιές προς το φως έξω από το παράθυρο. 

- Ποιός είσαι;

Τον ξαναρώτησε ψιθυριστά, αλλά ο βαφτιστικός στεκόταν στην πόρτα ακίνητος.

Ξαφνικά τα μάτια της έλαμψαν:

- Σάββα μου, ήρθες γιε μου ... Ήρθες! 

Εκείνος δεν είπε λέξη. Έπεσε στα γόνατα και σύρθηκε με λυγμούς στα πόδια της, πήρε το τρεμάμενο χέρι της και το γλυκοφιλούσε. Εκείνη του χάιδευε το κεφάλι και σιγοψιθύριζε, «Σάββα  μου, γιε μου». Ο βαφτιστικός κοίταξε πάνω και είδε το κενό στα δόντια της, μα δεν είπε λέξη. Παρακαλούσε μόνο να τον συγχωρέσει η Παναγία που δεν ομολόγησε πως δεν ήταν ο Σάββας. Ήταν και η Παναγία μάνα… Εκείνο το βράδυ, Μεγάλη  Πέμπτη, θα άρπαζαν το γιο της.
Καλή Ανάσταση!

(Αληθινή ιστορία που πρωτοδημοσιεύτηκε το 2018)

Κώστας Μαυρίδης, Ευρωβουλευτής ΔΗΚΟ (S&D), Πρόεδρος Πολιτικής Επιτροπής για την Μεσόγειο

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: SIGMALIFE

Το ψηφιδωτό της Παναγίας της Αγγελόκτιστης

Το Ψηφιδωτό της Παναγίας της Αγγελόκτιστης

Το ψηφιδωτό χρονολογείται στο τελευταίο τέταρτο του 6ου αιώνα επί εποχής του Βυζαντινού Αυτοκράτορα Μαυρικίου [582-602 μ.Χ.].

Αποτελείται από φυσικές ψηφίδες για τα πρόσωπα και τεχνητές, όπως χρυσές για το βάθος και τα ενδύματα του Χριστού και ασημένιες για τα φωτοστέφανα των αγγέλων.

Το ψηφιδωτό βρίσκεται στην κόγχη του ιερού που συμβολίζει θεολογικά την ένωση του ουρανού-τρούλου με τη γη.

Στο ψηφιδωτό παρουσιάζεται η Παναγία όρθια να κρατά το μικρό Χριστό με το αριστερό χέρι, ενώ στέκεται σε πολυτελές από χρυσές ψηφίδες μαξιλάρι-υποπόδιο. Ο Χριστός είναι ντυμένος με χρυσά ενδύματα και με το δεξί Του χέρι ευλογεί. Η Παναγία πλαισιώνεται από τους Αρχαγγέλους Γαβριήλ και Μιχαήλ.

Φωτ:1 Αρχάγγελος Γαβριήλ και ο διάκοσμος

Βλέποντας το ψηφιδωτό, στη δεξιά πλευρά βρίσκεται ο Αρχάγγελος Γαβριήλ σε άριστη κατάσταση [φωτ:1]. Βαδίζει προς την Παναγία κρατώντας σκήπτρο και σφαίρα, σύμβολα της κυριαρχίας του Χριστού στον κόσμο. Αριστερά, δυστυχώς αρκετά κατεστραμμένος, εικονίζεται ο Αρχάγγελος Μιχαήλ πιο στατικός, με γαλανά μάτια και καστανόξανθα μαλλιά [φωτ:2]. Και οι δύο αγγέλοι είναι ντυμένοι με λευκούς χιτώνες φιλοσόφων, ενώ φέρουν φτερά παγωνιού, σύμβολα αθανασίας και αιωνιότητας.

Η Παναγία του ψηφιδωτού φέρει την επιγραφή Η ΑΓΙΑ ΜΑΡΙΑ, μια επιγραφή μοναδική στην Κύπρο. Φέρει ακόμα τις επιγραφές ΓΑΒΡΙΗΛ και ΜΙΧΑΗΛ.

Φωτ:2 Ο Αρχάγγελος Μιχαήλ

Στη διακοσμητική ταινία που περιβάλλει το ψηφιδωτό, υπάρχει εντυπωσιακός φυτικός και ζωϊκός διάκοσμος, που αποτελείται ξεκινώντας από κάτω, από τριπόδια, άκανθες, αγγεία-κρήνες, πάπιες, παπαγάλους και ελάφια. Στην κορυφή του διακοσμητικού τόξου τέσσερα ελάφια συγκρατούν με τα κέρατά τους, σφαίρα μέσα στην οποία υπάρχει ακτινωτός σταυρός [φωτ:3]. Όλη αυτή η διακόσμηση, συμβολίζει την ανακαίνιση της φύσης μέσα από το σωτηριώδες μήνυμα του Χριστιανισμού.

Παλαιότερο κατά μισό περίπου αιώνα ήταν το ψηφιδωτό της Παναγίας της Κανακαριάς από το κατεχόμενο χωριό Λυθράγκωμη της επαρχίας Αμμοχώστου. Το ψηφιδωτό αποσπάστηκε από Τούρκους αρχαιοκάπηλους και πουλήθηκε στο εξωτερικό. Κομμάτια του επαναπατρίστηκαν μετά από δικαστικούς αγώνες και εκτίθενται στο Βυζαντινό Μουσείο του Ιδρύματος Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ’ στην Αρχιεπισκοπή. Ένα τρίτο ψηφιδωτό του 7ου αιώνα βρισκόταν στην εκκλησία της Παναγίας της Κυράς του χωριού Λιβάδια της επαρχίας Αμμοχώστου. Δυστυχώς το ψηφιδωτό αυτό έχει καταστραφεί ολοσχερώς μετά την τουρκική εισβολή.

Φωτ:3 Η κορυφή του ψηφιδωτού όπου τα κέρατα τεσσάρων ελαφιών συγκρατούν σφαίρα με σταυρό

Tο ψηφιδωτό της Αγγελόκτιστης αποτελεί έργο παγκόσμιας κληρονομιάς. Παρόμοια έργα βρίσκονται στη Συρία και στη Ραβέννα της Ιταλίας.

Πηγές: 1.Ανδρέας Μ. Φούλιας, Ο Ναός της Παναγίας Αγγελόκτιστης στο Κίτι Λάρνακας,σσ.22-28, Λευκωσία 2004.

ΠΗΓΗ

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: "Προσκυνητής"

Έφυγε ο Γλαύκος Κληρίδης για το μεγάλο ταξίδι...

Έφυγε ο Γλαύκος Κληρίδης για το μεγάλο ταξίδι...
15 Νοεμβρίου 2013, ημέρα Παρασκευή, ώρα 6:20μ.μ.

Εμείς και οι καλαμαράδες

«Εμείς και οι “καλαμαράδες”»

Του Κώστα Λυμπουρή

Αθήνα, Οκτώβρης του ’74. Στο λεωφορείο, μια ομάδα φοιτητών, πηγαίναμε για τον Ιππόδρομο (δεν ήμασταν ασφαλώς τζογαδόροι, απλώς κάναμε όποια δουλειά βρίσκαμε αμέσως μετά την Εισβολή). Ακούγοντάς μας να μιλάμε κυπριακά, κάποιος άρπαξε την ευκαιρία να μας κάνει παρατηρήσεις. Μας φώναζε πως έπρεπε να ήμασταν στην Κύπρο που μας χρειαζόταν κι όχι να «διασκεδάζουμε» στην Αθήνα. Κάποιοι άλλοι επιβάτες έσπευσαν να συμφωνήσουν μαζί του. Ένιωσα άβολα. Κυρίως, γιατί υπήρχε τη συγκεκριμένη εκείνη στιγμή ένα κλίμα εναντίον μας, που δεν επέτρεπε τον νηφάλιο διάλογο. Αισθάνθηκα, πως ήταν μάταιο να τους πούμε ότι δεν διασκεδάζαμε, πως δουλεύαμε για να τελειώσουμε τις σπουδές μας. Πολύ περισσότερο, πως μερικοί από μας πολέμησαν στην Κύπρο και πως χάσαμε τα πάντα. Προτίμησα να σιωπήσω. Δεν έκανε το ίδιο, όμως, ένας της παρέας, που άρχισε να διαμαρτύρεται μεγαλόφωνα και σε βαριά κυπριακά. Ανάμεσα σε άλλα -δεν ξέρω αν το κατάλαβαν κιόλας έτσι όπως μιλούσε- τους φώναζε πως οι Κύπριοι πολέμησαν σ’ όλους τους εθνικούς αγώνες και πως αυτοί δεν είχαν το δικαίωμα να μας συμπεριφέρονται έτσι. Τότε, επενέβη άλλος ένας ελλαδίτης, που μας έβαλε πιο βαθιά το μαχαίρι:

-Πώς μιλάτε έτσι, ρε τουρκόσποροι!Πληγώθηκα αφάνταστα. Τόσο, που ένιωσα τα τραύματα από την Εισβολή να γίνονται βαθύτερα. Όμως κάτω ακόμα και από αυτές τις συνθήκες δεν συμφωνούσα με τις γενικεύσεις των φίλων μου για τους «καλαμαράδες»: Δεν δεχόμουν ότι όλοι -συλλήβδην- «μας πούλησαν», ότι είναι σκάρτοι και μεις καλύτεροι. Άλλωστε, ποτέ δεν δεχόμουν το «εμείς κι εκείνοι». Επιχειρηματολόγησα μάλιστα, λέγοντας πως κάποτε κάποιοι ελλαδίτες -και όχι όλοι !!!- αποκαλούσαν με τον ίδιο βαρύ χαρακτηρισμό, -«τουρκόσπορους»-, τους μικρασιάτες πρόσφυγες, ενώ άλλοι έβριζαν τους Θεσσαλονικείς στα γήπεδα, αποκαλώντας τους «βουλγάρους». Ομολογώ, βέβαια, πως τη στάση μου είχε επηρεάσει και η συγκινητική πληροφορία που είχα από επίσης κύπριο συμφοιτητή μου: κρυφά, ένοικοι της πολυκατοικίας, στο υπόγειο της οποίας διέμενε, του έβαζαν μετά την Εισβολή φαγητό και λεφτά ακόμα έξω από την πόρτα του. Κρυφά, να μη φανούν καθόλου.

Αρχίζοντας την εκπαιδευτική μου υπηρεσία, ένα χρόνο μετά, έβαλα ως στόχο, να μάθω τους μαθητές μου να σκέφτονται σωστά γύρω από τα σημαντικά αυτά ζητήματα. Πρώτα απ’ όλα να διαλέγονται και να μην είναι απόλυτοι. Προ πάντων να μη γίνονται φανατικοί. Επέμενα, πως η Ελλάδα δεν ήταν η χούντα, δεν ήταν η ελληνική σημαία στα χέρια ενός εοκαβητατζή, ούτε στα χέρια ενός οπαδού της αντίπαλης ποδοσφαιρικής ομάδας. Από την άλλη, και εξαιτίας της αντίθεσής τους προς αυτούς, δεν δικαιολογούνταν κάποιοι άλλοι να αποποιούνται την εθνική τους ταυτότητα. Προσπαθούσα, με νηφαλιότητα και με τη δύναμη της αγάπης που είχα για όλους, να τους πείσω πως έπρεπε να αισθάνονται περήφανοι γιατί είναι έλληνες κύπριοι. Ακριβώς, γιατί είναι κληρονόμοι ενός πολιτισμού προοδευτικού, που στηρίζεται σε κορυφαίες πανανθρώπινες αξίες: της δημοκρατίας, της ισότητας, της ελευθερίας, της αξιοκρατίας. Θυμούμαι τις χαρακτηριστικές αντιδράσεις πολλών στην τάξη:

-Εντάξει, κύριε, αν αυτό είναι η Ελλάδα, ποιος διαφωνεί;

Πέρασαν αρκετά χρόνια κι όταν μου δόθηκε η ευκαιρία να υπηρετήσω στην Αθήνα, μπόρεσα να γνωρίσω καλύτερα πολλούς ελλαδίτες που έχουν ακόμα μιαν ξεχωριστή αγάπη για την Κύπρο. Είναι όσοι, εβδομηντάρηδες τώρα και πάνω, είχαν δώσει τους δικούς τους αγώνες για συμπαράσταση στην αγωνιζόμενη για την ελευθερία της Κύπρο το 55-59. Είναι όσοι, εξηντάρηδες κι αυτοί πια, πολέμησαν στην Κύπρο το ’74. Είναι, ακόμη, όσοι ανώνυμοι δημοκρατικοί πολίτες στα μεταπολιτευτικά χρόνια διαδήλωναν στις πόλεις της Ελλάδας με κάθε ευκαιρία ζητώντας «Δικαιοσύνη για την Κύπρο». Είναι, τέλος, όσοι πιστεύουν ακόμα, όπως διαπίστωσε κάποτε και ο Σεφέρης, πως στην Κύπρο ζει ένας λαός, από τα καλύτερα κομμάτια του Ελληνισμού. Να ομολογήσω μάλιστα κάτι: πόσο άσχημα ένιωσα όταν έμαθα για τις συνέπειες της Εισβολής P σωματικά, ψυχολογικά και οικονομικά P σε όσους υπηρέτησαν στην Κύπρο ως φαντάροι, αλλά και στις οικογένειές τους. Ντράπηκα, μάλιστα, ακόμα πιο πολύ, όταν διαπίστωσα ότι οι άνθρωποι αυτοί ξεχάστηκαν εντελώς, τόσο από την ελλαδική όσο και από την κυπριακή ηγεσία. (Σας λέει κάτι; «νεκροί ή αγνοούμενοι» σε ακήρυχτο πόλεμο ίσον δύο φορές νεκροί!). Βλέπετε, ήμασταν όλοι, μα όλοι, χαμένοι στα πελάγη της ευδαιμονίας μας… Πού να διανοηθούμε ότι κάποιοι άλλοι υπέφεραν και υποφέρουν ακόμα, λόγω του ’74…

Τα θυμήθηκα όλα αυτά, όταν άκουσα φίλους ελλαδίτες να παραπονιούνται για ρατσισμό στην Κύπρο, σε βάρος τους! Τους αντιμετωπίζουν, λένε, ως ξένους στους χώρους δουλειάς, στα λεωφορεία, στις δημόσιες υπηρεσίες και στα σχολεία ακόμα. Κάποιοι, τους λένε κατάμουτρα να φύγουν και πως τώρα πια δεν έχουμε δουλειές γι’ αυτούς. Άλλοι τους επιρρίπτουν ευθύνες για το ’74, για την τωρινή χρεωκοπία της Κύπρου και γενικά για το γεγονός ότι δεν μας βοήθησαν σε κρίσιμες στιγμές. Θεωρώ τέτοιες αντιδράσεις άστοχες όσο ήταν και η «επίθεση», που δεχτήκαμε ως φοιτητές στο αθηναϊκό λεωφορείο. Γιατί, ενώ υπάρχουν ευθύνες για το κατάντημά μας σε επίπεδο πολιτικών ηγεσιών, σε τραπεζίτες και σε άλλους, δεν μπορεί να γενικεύονται και να επιρρίπτονται στους ίδιους τους λαούς. Ο «καλαμαράς», που ήρθε να εργαστεί τίμια και σύμφωνα με τους νόμους ( και ΟΧΙ να «φάει το ψωμί μας»), πιθανότατα να είναι ο εγγονός κάποιου, που αγωνίστηκε για την Κύπρο την περίοδο του Αγώνα.Μπορεί να είναι το παιδί ενός σακάτη ελλαδίτη, που κανένας δεν γύρισε να τον δει μετά το ’74. Σκεφτήκαμε ποτέ πόσο πόνο κουβάλησαν αυτοί οι άνθρωποι μέσα τους για την Κύπρο; Από την άλλη, ποιον θα ωφελέσει η αντιπαράθεση ανάμεσα στους εργαζόμενους και γενικότερα τους λαούς;

Υ.Γ. Είχα τελειώσει το κείμενό μου, όταν, σαν μια τραγική συγκυρία πληροφορήθηκα τα όσα συγκινητικά εκτυλίχτηκαν, κατά την τελετή αποκάλυψης προτομής του δεκανέα Λευτέρη Άνθη, αγνοούμενου της ΕΛΔΥΚ, στην Κέρκυρα. Και οι δυο γονείς πέθαναν «παραλοϊσμένοι» από τον καημό τους πριν από λίγα χρόνια, πάντα με την αγάπη για την Κύπρο και με την πίστη ότι θα έρθει ο πρωτότοκος μια μέρα…

**********************

Ο Κώστας Λυμπουρής (γεν. 1950) κατάγεται από το Κάτω Δίκωμο, κατεχόμενο χωριό της επαρχίας Κερύνειας. Από το 1976 ως το 2008 υπηρέτησε ως φιλόλογος σε σχολεία της Μέσης Εκπαίδευσης. Είχε πλούσια δράση σε συνδικαλιστικούς και επιστημονικούς φορείς. Μετείχε στην εκδοτική ομάδα του λογοτεχνικού περιοδικού “Ύλαντρον' [Λευκωσίας]. Διηγήματά του δημοσιεύτηκαν στα λογοτεχνικά περιοδικά “Ύλαντρον' και “Πόρφυρας'. Από το τέλος του 2008 εργάστηκε ως μορφωτικός σύμβουλος στην Πρεσβεία της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Αθήνα. Εξέδωσε τις συλλογές διηγημάτων: "Προσωρινά κλειστό, Πλανόδιον (2006)",  "Για μια μικρή παύλα, Κέδρος (2011)". Επιμελήθηκε τον συλλογικό τόμο: "Για τον Γιώργο Σεφέρη, Παρουσία/ Αίπεια[2009]".

Αντιγραφή από "www.Ποιείν.gr"

Kατεχόμενα: Η κύπρια ηρωίδα που είπε όχι στον Τούρκο κατακτητή

Η κυρά του κατεχόμενου χωριού Λεονάρισσου στην Καρπασία, Ανδριανή Αναστάση, η τελευταία εγκλωβισμένη που παρέμενε στο χωριό, άφησε την τελευταία της πνοή ξημερώματα της 25ης Μαρτίου 2013 σε ηλικία 81 χρόνων. 

Για 39 ολόκληρα χρόνια δίνοντας τον δικό της αγώνα αντίστασης δεν εγκατέλειψε ούτε στιγμή το χωριό της για να περάσει έστω και μια φορά στις ελεύθερες περιοχές. Το άψυχο σώμα της εκλιπούσας μεταφέρθηκε στις ελεύθερες περιοχές όπου και τάφηκε στις 30 Μαρτίου στο κοιμητήριο Σωτήρας Αμμοχώστου, δίπλα από τον τάφο της μεγαλύτερης αδελφή της. Όταν μετά το 1974 άρχισαν οι εγκλωβισμένοι της Καρπασίας να πιέζονται από τις κατοχικές αρχές να εγκαταλείψουν τα χωριά και τα σπίτια τους η Ανδριανή Αναστάση αρνήθηκε να υπογράψει ότι με τη θέλησή της θα έφευγε. Η μητέρα της και η αδελφή της μετακινήθηκαν στις ελεύθερες περιοχές, όχι όμως και η 42χρονη τότε Ανδριανή. Το ρολόι του χρόνου σταμάτησε γι' αυτήν στο 1974. Δεν δεχόταν καμιά τεχνολογική εξέλιξη γι' αυτό δεν απόκτησε ούτε τηλεόραση, ούτε και άλλες οικιακές συσκευές. Η απώλεια της είναι μεγάλη. Η παρουσία της στην κατεχόμενη γη μας, ήταν η απάντηση στον τούρκο κατακτητή.

"alithia"

Αντιγραφή από "CYtoday"

Οι Ευρωπαίοι δανειστές μας ήξεραν καλύτερα...

Η φωτογραφία είναι παρμένη από το "Nooz.gr"

Φαίνεται ότι οι Ευρωπαίοι δανειστές μας ήξεραν καλύτερα για τα οικονομικά πράγματα του τόπου μας. Γνώριζαν ακριβώς το μέγεθος του προβλήματος και τις "μαύρες" τρύπες των κυπριακών τραπεζών γι' αυτό και ήταν παντελώς άκαμπτοι στις διαπραγματεύσεις τους με τη δική μας πλευρά.

Η δική μας πολιτική ηγεσία, συμπεριλαμβανομένης και της Βουλής των Αντιπροσώπων, τελούσε σε σύγχυση λόγω ελλιπούς ή και λανθασμένης πληροφόρησης για την πραγματική οικονομική κατάσταση των δύο μεγάλων τραπεζών της Κύπρου, και σαν αποτέλεσμα αυτού του γεγονότος η κυβέρνησή μας δεν μπορούσε να διαπραγματευτεί αποτελεσματικά με την Τρόικα, δηλαδή με ένα τρόπο που πραγματικά θα μπορούσε να βάλει τη χώρα μας σε ένα πρόγραμμα οικονομικής εξυγίανσης, με την αποφυγή, όσον το δυνατόν, της οικονομικής εξαθλίωσης μέρους των πολιτών αυτού του τόπου και εταιρειών.

Τώρα όλοι μας ψάχνουμε να βρούμε τον πατριωτισμό μας και ώσπου φτάνουν οι ηθικές μας αξίες, και    αρχές για να κρατηθούμε "ζωντανοί" (εντός και εκτός εισαγωγικών) και ελεύθεροι σ' αυτό τον πολυβασανισμένο και ημικατεχόμενο τόπο.

Είμαστε Έλληνες Κύπριοι και οφείλουμε να σταθούμε σωστά και με γενναιότητα απέναντι στην ιστορία μας και να διαφυλάξουμε αυτή τη μικρή μας πατρίδα από όλους όσους μας πολεμούν και επιβουλεύονται την οικονομική, εθνική, κρατική και ηθική μας υπόσταση. Πρέπει να παραμείνουμε ενωμένοι και αλληλέγγυοι μεταξύ μας, αυτά τα δύσκολα χρόνια που μας έρχονται, για να μπορέσουμε  να παραδώσουμε στα παιδιά και στα εγγόνια μας πατρίδα περήφανη, οικονομικά δυνατή και ελεύθερη.

Ο Μακάριος φέρεται να υποστήριζε τη λύση ανεξαρτησίας, σύμφωνα με νέα αποκαλυπτικά έγγραφα του βρετανικού ΥΠΕΞ Βρετανικά έγγραφα επιβεβαιώνουν τα διχοτομικά σχέδια της Άγκυρας

Αποκαλυπτικά νέα έγγραφα του βρετανικού υπουργείου εξωτερικών για τις πρώην αποικίες, που αποδέσμευσαν χθες τα βρετανικά αρχεία, επιβεβαιώνουν ότι τουρκικός στόχος ήταν πάντοτε η διχοτόμηση της Κύπρου, με εκτενείς αναφορές σε βρετανικά σενάρια για την επίτευξή του. 

Στις 21 Ιουνίου 1957 ο μόνιμος αντιπρόσωπος του ΗΒ στα Ηνωμένα Έθνη Πίερσον Ντίξον, σε επιστολή του προς το υπουργείο εξωτερικών, συμβούλευε ότι ο διεθνής οργανισμός «θα μας δυσκόλευε πολύ να εφαρμόζαμε διχοτομική λύση.» 

Μια πολιτική για διχοτόμηση της Κύπρου, ανέφερε ο Βρετανός διπλωμάτης, θα ήταν πολύ πιθανό να αντιμετώπιζε μεγάλες δυσκολίες εάν δεν είχαμε εκ των προτέρων διασφαλίσει την πλήρη υποστήριξη των Αμερικανών. 

Πρέπει λοιπόν να δείχνουμε ότι δεν προωθούμε τη διχοτόμηση αλλά τη θεωρούμε πιθανή λύση για τη Κύπρο ως τελευταία επιλογή. Εάν υποστηρίξουμε διχοτομική λύση πριν αποδείξουμε ότι εξαντλήθηκαν όλες οι άλλες πιθανότητες και χωρίς να πείσουμε τους Αμερικανούς ότι δεν υπάρχει κάτι εναλλακτικό θα αντιμετωπίσουμε μεγάλες δυσκολίες στα Ηνωμένα Εθνη. 

Εξάλλου, σε επιστολή του προς τον τότε κυβερνήτη Χάρντινγκ ο αναπληρωτής κυβερνήτης Σινκλέρ, πριν από σύσκεψη στο κυβερνείο το Μάιο του 1957 για συζήτηση πιθανών λύσεων για το Κυπριακό, αναφέρθηκε σε μια πρόταση της τουρκικής κυβέρνησης η οποία προνοούσε πλειοψηφία Ε/κ να ζούσε κάτω από τουρκική διακυβέρνηση στην «τουρκική περιοχή» και μια μειοψηφία Τ/κ να ζούσε υπό ελληνική διακυβέρνηση στην «ελληνική περιοχή.» 

Είναι δύσκολο ωστόσο, ανέφερε ο αναπληρωτής κυβερνήτης, να λεχθεί κατά πόσο αυτή η διευθέτηση θα ήταν ικανοποιητική για τους Τούρκους, χωρίς σημαντική μετακίνηση Ε/κ από τον «τουρκικό τομέα». 

Αυτό θα επέτρεπε την παραμονή τεσσάρων πέμπτων του πληθυσμού, αποτελούμενου από «εχθρικούς Έλληνες» σε μια περιοχή μεγάλης στρατιωτικής σημασίας για την Τουρκία. 

Εάν, όπως φαίνεται λογικό, η Τουρκία χρειαζόταν μια σημαντική τουρκική πλειοψηφία σ’ αυτή την περιοχή θα έπρεπε να «εισάξει» Τούρκους είτε από τον ελληνικό τομέα της Κύπρου ή από την ίδια τη Τουρκία. Σε κάθε περίπτωση, οι Ε/κ θα έπρεπε να μετακινηθούν για να κάνουν χώρο γι’ αυτούς. 

Εάν το νησί διχοτομείτο αμέσως μεταξύ Ελλήνων και Τούρκων, αφήνοντας μικρούς θύλακες βρετανικής κυριαρχίας, το πρόβλημα ανακατανομής του ε/κ και τ/κ πληθυσμού θα παρέμενε. Η διαφορά σε τέτοια περίπτωση θα ήταν ότι η Ελλάδα και η Τουρκία θα είχαν την ευθύνη να εξεύρουν μια διευθέτηση. Υπό αυτές τις περιστάσεις η ευθύνη της βρετανικής κυβέρνησης θα ήταν να πετύχει όπως οι διαχωριστικές γραμμές συμφωνηθούν μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. 

Σε άλλο έγγραφο αναφέρεται ότι εξετάστηκαν δύο πιθανές μέθοδοι εφαρμογής διαχωριστικής λύσης: 

Πρώτον, άμεση διχοτόμηση εφαρμόσιμης σε περίοδο τεσσάρων χρόνων που θα συνεπαγόταν αναγκαστική μετακόμιση πληθυσμού αφού διαφορετικά η διχοτόμηση θα παρεμποδιζόταν από την άρνηση του πληθυσμού να μεταφερθεί στην αντίθετη ζώνη. 

Δεύτερο, δημιουργία σταδιακής πόλωσης μεταξύ των δύο κοινοτήτων με άσκηση πολιτικής και οικονομικής πίεσης. 

Στις 16 Ιανουαρίου 1957 ο τότε Τ/κ ηγέτης και πρόεδρος του κόμματος «Η Κύπρος είναι Τουρκική» Φαζίλ Κουτσιούκ έπειτα από συνάντηση που είχε με τον τότε ΥΠΕΞ της Τουρκίας Ζορλού, τόνισε ξανά, αναφέρει άλλο έγγραφο, ότι η τ/κ κοινότητα δεν θα δεχθεί άλλη λύση εκτός της διχοτόμησης και θα έπραττε οτιδήποτε αναγκαίο για να την πετύχει. 

Παράλληλα στις 29 Ιουνίου 1957 ο Γραμματέας Αποικιών Ρεταγούει επιβεβαίωνε ότι η τουρκική κυβέρνηση δεν αποδεχόταν ενιαίο κράτος και πίστευε ότι η βρετανική κυβέρνηση είχε συμφωνήσει ως θέμα αρχής τη διχοτομική λύση. 

---Ο Μακάριος υποστήριζε λύση ανεξαρτησίας--- 

Ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος φέρεται να υποστήριζε τη λύση ανεξαρτησίας, σύμφωνα με έγγραφα του βρετανικού υπουργείου εξωτερικών που αφορούν τις αποικίες και δόθηκαν σήμερα στη δημοσιότητα. Όπως αναφέρεται, στις 17 Σεπτεμβρίου 1958 η βουλευτής του Εργατικού κόμματος Μπάρμπαρα Κάσολ συναντήθηκε στη Λευκωσία με τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο. 

Σύμφωνα με ενημέρωση από τον κυβερνήτη στο υπουργείο αποικιών, η βουλευτής τον ενημέρωσε ότι ο Μακάριος της είχε αναφέρει ότι θα υποστήριζε λύσης ανεξαρτησίας και ίσως να έκανε δημόσια δήλωση αποκήρυξης της Ενωσης. 

Πρόσθεσε ότι ο πρωθυπουργός της Ελλάδας Καραμανλής, με τον οποίο συναντήθηκε επίσης στην Αθήνα ήταν περιχαρής όταν τον πληροφόρησε για τις προθέσεις του Μακάριου και η ελληνική κυβέρνηση θα εξέφραζε δημόσια την υποστήριξη της προς αυτές. 

Η κ. Κάσολ ήταν πολύ θορυβημένη για τον προτεινόμενο διορισμό αντιπροσώπου από την Τουρκία και ζήτησε όπως ακυρωθεί ή τουλάχιστον αναβληθεί η άφιξη του στο νησί. Επέκρινε δε την τουρκική αδιαλλαξία. 


---Βρετανικά έγγραφα για Μακάριο και Γρίβα --- 

Την αποκήρυξη της βίας ζήτησαν οι ΗΠΑ από τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο κατά τη διάρκεια του αγώνα της ΕΟΚΑ, σύμφωνα με έγγραφα του βρετανικού υπουργείου εξωτερικών για τις αποικίες του Λονδίνου. 

Όπως αναφέρεται, στις 3 Μαϊου 1957 ο Αμερικανός πρεσβευτής στην Αθήνα συναντήθηκε με τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο και τον κάλεσε να αποκηρύξει τη βία και να ακολουθήσει τακτική πιο συμβατή με τη θρησκευτική του ιδιότητα. 

Ο πρεσβευτής Αλεν τόνισε ακόμη τη σημασία του τουρκικού παράγοντα. 

Ο Μακάριος παρουσιάστηκε να αντιλαμβάνεται την ανάγκη για απομάκρυνση του Γρίβα από την Κύπρο αλλά εκτιμούσε ότι ο αρχηγός της ΕΟΚΑ θα ήταν απρόθυμος να συμμορφωθεί, με πολλούς από τους συνεργάτες του να εκτίουν πολύχρονες ποινές φυλάκισης. 

Ο Αρχιεπίσκοπος διερωτήθηκε αν μπορούσε να γίνει κάτι γι` αυτό αλλά δεν υπήρξε καμία ανταπόκριση από τον Αμερικανό πρεσβευτή. 

Εξάλλου, άλλα έγραφα αναφέρουν ότι οι Βρετανοί εξέταζαν το ενδεχόμενο να επιτρέψουν στον Μακάριο να επιστρέψει από την Αθήνα στην Κύπρο και να τον θέσουν υπό περιορισμό στη Μονή Σταυροβουνίου μετά τον τερματισμό της εξορίας του στις Σεϋχέλλες. 

Τηλεγράφημα από το κυβερνείο στη Λευκωσία ανέφερε ότι ενώ το Σταυροβούνι εθεωρείτο για λόγους ασφάλειας κατάλληλος χώρος, το γεγονός ότι η Μονή είχε πολλούς επισκέπτες θα υπενθύμιζε στους πιστούς την κράτησή του.


ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ "TYPOS.COM.CY"

Το σπίτι που γεννήθηκα

Το σπίτι που γεννήθηκα

«Όταν άνοιξαν τα οδοφράγματα που χωρίζουν την πατρίδα μου,την Κύπρο, στα δυο, πήγα να ξαναδώ το σπίτι που γεννήθηκα, στο κατεχόμενό μουχωριό Κυρά – Μόρφου…»

Το σπίτι που γεννήθηκα το ’χουν χαλάσει Αττίλες κουρσάροι…

Στέκεται τώρα στη φαντασία μου, πίσω από το συρματόπλεγμα του στρατοπέδου.

Το βλέπω μόνο εγώ, το αγγίζω με το χέρι του ονείρου,

το χαϊδεύω γλυκά, όπως η μάνα τα μαλλάκια του μικρού της γιού.

………………………………………………………………..

Με άγγιξε στον ώμο ο Τούρκος στρατιώτης,

μου μίλησε στη γλώσσα του, που εγώ δεν κατάλαβα,

μου έδειξε με το δάκτυλό του το δρόμο για να φύγω…

Παίρνω το όνειρο μαζί μου και φεύγω, το σπίτι που γεννήθηκα ολόρθο,

να με καρτερά πότε θα γυρίσω πίσω, την πόρτα του ν’ ανοίξω…

Το όνειρο δεν μπορείς να το σκοτώσεις, δεν μπορείς να το χαλάσεις, Τούρκε στρατιώτη!

Το σπίτι που γεννήθηκα για μένα στέκει ολόρθο, ολόφωτο, να καρτερά το γυρισμό μου!...

Το σπίτι που γεννήθηκα το ’χουν χαλάσει Τούρκοι κουρσάροι…

Ζει όμως, στην καρδιά, στο νου και την ψυχή μου,

εικόνα αγαπημένη, εικόνισμα να το προσκυνώ - να βάζω το σταυρό μου.

Πάμπος Μιχαήλ

Παναγία Διπλή: Παναγία Αγαπητική και Παναγία Μισητική (βίντεο)

Τελευταία ενημέρωση: 16/02/2021

ΠΗΓΗ: "Εντός των τειχών" (Άννα Μαραγκού)  Στo 15:25 του βίντεο αρχίζει η αναφορά για την Παναγία την Αγαπητική και την Παναγία τη Μισητική. 

Ηχητικό απόσπασμα με εικόνες από την ταινία "Η αγία νήσος: Εντός των τειχών", μια ταινία για την παλιά, εντός των τειχών, πόλη της Λευκωσίας, με ξεναγό την αρχαιολόγο Άννα Μαραγκού.

Το απόσπασμα είναι μια συνομιλία της κ. Άννας Μαραγκού με την κ. Αναστασία Κουμπαρίδου για την Παναγία την Αγαπητική και την Παναγία την Μισητική, που απεικονίζονται αυτές οι δύο παναγίες σε ένα εικόνισμα. Για το λόγο αυτό η εικόνα ονομάζεται και "Παναγία Διπλή". Η εικόνα της Παναγίας Διπλής βρίσκεται στον Ιερό Ναό της Παναγίας Χρυσαλινιώτισσας στη Λευκωσία, ελάχιστα μέτρα από τη διαχωριστική γραμμή, που επέβαλε η Τουρκία στην Κύπρο με την εισβολή της το 1974.

Παναγία Διπλή: Παναγία Δεξιοκρατούσα (Ελεούσα, Αγαπητική ή Πογυριστική) και Παναγία Αριστεροκρατούσα (Οδηγήτρια, Μισητική)

ΠΗΓΗ: ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΑ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ - ΑΡΧΕΙΟ

Περισσότερα για την Παναγία Διπλή μπορείτε να διαβάσετε εδώ

Η εκπομπή «Η ΕΤ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ» παρουσιάζει τη σειρά «Η ΑΓΙΑ ΝΗΣΟΣ», που χωρίζεται σε τέσσερις ταινίες. Στην πρώτη ταινία με τον τίτλο «Η ΑΓΙΑ ΝΗΣΟΣ, ΕΝΤΟΣ ΤΩΝ ΤΕΙΧΩΝ» η Αρχαιολόγος ΑΝΝΑ ΜΑΡΑΓΚΟΥ ξεναγεί τους τηλεθεατές στην ΛΕΥΚΩΣΙΑ, στη διχοτομημένη πρωτεύουσα της ΚΥΠΡΟΥ. Η Αρχαιολόγος παρουσιάζει τις τρεις πύλες της ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ με πρώτη την Πύλη της ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ, που κτίστηκε το 1567. Επισκέπτεται το σπίτι του ΤΟΥΦΕΞΗ, εξαίσιο δείγμα της αστικής λευκωσιώτικης αρχιτεκτονικής. Περιηγείται στο ιστορικό κέντρο της ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ, όπου τα περισσότερα σπίτια είναι εγκαταλελειμμένα από το 1963 και το 1964, ανάμεσα στα οποία και το Αρχοντικό Μαρκίδη, που κτίστηκε το 1920. Η ΑΝΝΑ ΜΑΡΑΓΚΟΥ συνομιλεί με την κυρία ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΚΟΥΜΠΑΡΙΔΟΥ, η οποία επεξηγεί τα «ονόματα» της ΠΑΝΑΓΙΑΣ της ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ, όπως το «αγαπητική και μισητική», «διπλή» και «πογυριστική». Η οδός ΕΡΜΟΥ στην ΚΥΠΡΟ ήταν το κέντρο της αγοράς πριν το 1963, τώρα κατοικούν μόνο φαντάροι και κάποιοι Κύπριοι, που δεν δέχτηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους. Τα Χάνια της ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ήταν ξακουστά, αλλά με το πέρασμα των χρόνων μετατράπηκαν σε αποθήκες. Στην Πλατεία της Αρχιεπισκοπής, δεσπόζει ένα από τα παλαιότερα κτίσματα της ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ, η Αρχιεπισκοπή. Σε αυτό το κτήριο, το 1821 οι Τούρκοι συνέλαβαν τον Αρχιεπίσκοπο ΚΥΠΡΙΑΝΟ. Η Αρχιεπισκοπή υπήρξε το πρώτο κρυφό σχολειό της ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ και σήμερα είναι Μουσείο Λαϊκής Τέχνης. Η ΑΝΝΑ ΜΑΡΑΓΚΟΥ παρουσιάζει τα κτήρια, τα σύμβολα, την ομορφιά της ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ και τονίζει ότι είναι δύσκολο να ζει κάποιος στην Πράσινη Γραμμή και να ξυπνάει κάθε πρωί, βλέποντας δυο σημαίες.

Πλήρης Τεκμηρίωση

Κωδικός Τεκμηρίου

0000069213

Τύπος ψηφιακού αρχείου

Βίντεο

Τίτλος

ΕΤ Σ ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, Η

Η ΑΓΙΑ ΝΗΣΟΣ ΕΝΤΟΣ ΤΩΝ ΤΕΙΧΩΝ

Μέρος:1

Σκοπός

ΕΠΙΜΟΡΦΩΣΗ

Είδος

ΜΟΝΟΘΕΜΑΤΙΚΟ / ΟΧΙ-ΜΥΘΟΠΛΑΣΙΑ

Χαρακτηρισμός

ΣΕΙΡΑ

Κατηγορία

ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΕΠΙΜΟΡΦΩΤΙΚΟ (ΙΣΤΟΡΙΚΟ, ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ)

Περιγραφή περιεχομένου

Η εκπομπή «Η ΕΤ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ» παρουσιάζει τη σειρά «Η ΑΓΙΑ ΝΗΣΟΣ», που χωρίζεται σε τέσσερις ταινίες. Στην πρώτη ταινία με τον τίτλο «Η ΑΓΙΑ ΝΗΣΟΣ, ΕΝΤΟΣ ΤΩΝ ΤΕΙΧΩΝ» η Αρχαιολόγος ΑΝΝΑ ΜΑΡΑΓΚΟΥ ξεναγεί τους τηλεθεατές στην ΛΕΥΚΩΣΙΑ, στη διχοτομημένη πρωτεύουσα της ΚΥΠΡΟΥ. Η Αρχαιολόγος παρουσιάζει τις τρεις πύλες της ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ με πρώτη την Πύλη της ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ, που κτίστηκε το 1567. Επισκέπτεται το σπίτι του ΤΟΥΦΕΞΗ, εξαίσιο δείγμα της αστικής λευκωσιώτικης αρχιτεκτονικής. Περιηγείται στο ιστορικό κέντρο της ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ, όπου τα περισσότερα σπίτια είναι εγκαταλελειμμένα από το 1963 και το 1964, ανάμεσα στα οποία και το Αρχοντικό Μαρκίδη, που κτίστηκε το 1920. Η ΑΝΝΑ ΜΑΡΑΓΚΟΥ συνομιλεί με την κυρία ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΚΟΥΜΠΑΡΙΔΟΥ, η οποία επεξηγεί τα «ονόματα» της ΠΑΝΑΓΙΑΣ της ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ, όπως το «αγαπητική και μισητική», «διπλή» και «πογυριστική». Η οδός ΕΡΜΟΥ στην ΚΥΠΡΟ ήταν το κέντρο της αγοράς πριν το 1963, τώρα κατοικούν μόνο φαντάροι και κάποιοι Κύπριοι, που δεν δέχτηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους. Τα Χάνια της ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ήταν ξακουστά, αλλά με το πέρασμα των χρόνων μετατράπηκαν σε αποθήκες. Στην Πλατεία της Αρχιεπισκοπής, δεσπόζει ένα από τα παλαιότερα κτίσματα της ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ, η Αρχιεπισκοπή. Σε αυτό το κτήριο, το 1821 οι Τούρκοι συνέλαβαν τον Αρχιεπίσκοπο ΚΥΠΡΙΑΝΟ. Η Αρχιεπισκοπή υπήρξε το πρώτο κρυφό σχολειό της ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ και σήμερα είναι Μουσείο Λαϊκής Τέχνης. Η ΑΝΝΑ ΜΑΡΑΓΚΟΥ παρουσιάζει τα κτήρια, τα σύμβολα, την ομορφιά της ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ και τονίζει ότι είναι δύσκολο να ζει κάποιος στην Πράσινη Γραμμή και να ξυπνάει κάθε πρωί, βλέποντας δυο σημαίες.

Γλώσσα περιεχομένου

ΕΛΛΗΝΙΚΗ

Δημιουργός

Παραγωγή: ΕΡΤ ΑΕ

Συντελεστές

Παρουσίαση:

ΑΝΝΑ ΜΑΡΑΓΚΟΥ

Αρχαιολόγος

Η ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΜΠΕΜΠΕΔΕΛΗ

Σ’ένα κείμενο του Θ. ΠΕΤΣΑΛΗ – ΔΙΟΜΗΔΗ

Σύμβουλος:

ΑΝΤΡΕΑΣ ΡΟΥΣΟΥΝΙΔΗΣ

Λαογράφος

Επιμέλεια Παραγωγής:

ΣΤΕΛΛΑ ΤΣΙΚΡΑ

Τρυκέζα:

ΕΛΛΗ ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟΥ

Τίτλοι:

ΕΙΡΗΝΗ ΦΑΤΟΥΡΟΥ

Ηλεκτρολόγος:

ΣΠΥΡΟΣ ΜΠΙΟΣ

Βοηθοί Σκηνοθέτες:

ΜΑΡΚΟΣ ΧΟΛΕΒΑΣ

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΚΡΙΔΑΣ

Ηχοληψία:

ΠΑΝΤΑΖΗΣ ΦΙΛΙΠΠΑΣ

Μιξάζ:

ΤΙΤΙΚΑ ΔΑΣΚΑΛΑΚΗ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΝΔΑΛΟΣ

Μουσική:

ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΙΔΗΣ

Μοντάζ:

ΝΩΝΤΑΣ ΣΑΡΛΗΣ

Φωτογραφία:

ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΧΑΤΖΗΚΥΡΙΑΚΟΣ

ΠΑΝΟΣ ΚΑΛΛΗΣ

Διεύθυνση Παραγωγής:

ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ

Υπεύθυνος Εκπομπής – Ρεπορτάζ:

ΧΡΗΣΤΟΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ

Σκηνοθεσία:

ΚΩΣΤΑΣ ΑΥΓΕΡΗΣ

Δικαιώματα

ΕΡΤ ΑΕ

Διάρκεια

00:26:29:23

Φορμά, Φυσικά & Τεχνικά Χαρακτηριστικά

Πρωτότυπο Μέσο: ΦΙΛΜ

Εικόνα: ΕΓΧΡΩΜΗ, 4:3

Ηχος: ΜΟΝΟΦΩΝΙΚΟΣ

Χρηματοδότηση Ψηφιοποίησης/Τεκμηρίωσης

ΕΡΤ ΑΕ

Τελευταία ενημέρωση

Δευτέρα, 21 Ιουνίου 2010

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ "Ελληνική Ραδιοφωνία Τηλεόραση - Αρχείο"