Στο ιστολόγιο "Προσωπική Άποψη" θα βρείτε τις κυριότερες ειδήσεις της ημέρας από την Κύπρο και την Ελλάδα, χρήσιμο λογισμικό για τον υπολογιστή σας, εκπαιδευτικό υλικό για τα παιδιά, βίντεο, άρθρα και άλλα.
*Στη φωτογραφία το κατεχόμενο χωριό μου, Κυρά.
Το λλίον ένι το πολλύν, τούτη ένι η αρκοντιά μας, πάππου προς πάππου σ’ τούντην γην τζι εμείς τζιαι τα παιθκιά μας τζι αν θέλετε η Τζιύπρου μας πάλε να ξαναζήσει, μέσα στο λλίον το πολλύν καθένας μας να ζήσει.
Απόψε βρέχει πολύ, βρέχει και μες στην ψυχή μου, κι απλώνει μια παγωνιά μεγάλη, χωρίς αγκαλιά, χωρίς χάδι...
Του μυαλού μου οι αναμνήσεις έχουν παγώσει, έχουν αδειάσει από ήχους, απόψεις και συνθήματα. Του μυαλού μου οι αναμνήσεις έμειναν απλές εικόνες να μου θυμίζουν το χθες, χωρίς προβλήματα, φωνασκίες κι αντιφάσεις.
Απόψε βρέχει πολύ, τρέχει η βροχή και ξεπλένει τις εικόνες του παρελθόντος από τα χρώματα τους και γίνονται οι αναμνήσεις όλο και πιο απόμακρες, χωρίς αισθήματα και συγκινήσεις.
Κάποτε, ο ήλιος πάλι θα ανατείλει κι οι ηλιαχτίδες του θα φτιάξουν εικόνες με φως και ζεστασιά, γεμάτες αγκαλιά κι ελπίδα.
Σε υλοποίηση της πρότασης που δέχτηκε από τον Δήμαρχο Πάφου Φαίδωνα Φαίδωνος για την μελοποίηση ενός Ύμνου για την πόλη μας, σε στίχους συμπολιτών μας ποιητών, ο καταξιωμένος μουσουργός Μίμης Πλέσσας απέστειλε στον Δήμαρχο επιστολή σχετικά με την τελική επιλογή του ποιήματος.
Ο κ. Πλέσσας στην επιστολή εκφράζει τον θαυμασμό του στον Δήμαρχο Πάφου αλλά στους συμπολίτες ποιητές για το έργο τους.
Ο συνθέτης που παρέλαβε τα ποιήματα από τον Μαυρίκιο Μαυρικίου σημείωσε πως δυσκολεύτηκε να αποφασίσει ποιο μεταξύ των 4 επικρατέστερων θα μελοποιούσε.
Τελικά, διάλεξε- όπως είπε- το ποίημα του Βαγγέλη Μαυρονικόλα με προσωρινό τίτλο «Καλωσόρισμα στην Πάφο- το 1183 π.Χ.» και με το τέλος της επωδού το ονόμασε «Χρυσοφιλούσα Πάφος».
Ο καταξιωμένος συνθέτης Μίμης Πλέσσας στην επιστολή του αναφέρει πως μελοποίησε το ποίημα και θα δοκιμάσει να το ενορχηστρώσει.
Απηύθυνε ωστόσο στον Δήμαρχο Πάφου Φαίδωνα Φαίδωνος έκκληση προκειμένου να ενημερωθεί αν πρέπει να είναι για συμφωνική ορχήστρα και χορωδία ή για μπάντα και αντρική χορωδία.
Κάλεσε τον κ . Φαίδωνος να αναγγείλει στον ποιητή Βαγγέλη Μαυρονικόλα την απόφαση μου της μελοποίησης του ποιήματος του, συγχαίροντας τον.
Ευχήθηκε τέλος στον Δήμαρχο “ Kαλή Άνοιξη και καλή μας επιτυχία”.
Σημειώνεται ότι η ανταπόκριση των πνευματικών ανθρώπων της Πάφου στην ιδέα αυτή ήταν εντυπωσιακή, αφού ο Δήμος έλαβε και προώθησε στον μεγάλο συνθέτη αρκετές δεκάδες ποιήματα γνωστών και καταξιωμένων συμπολιτών μας.
Μιλώντας στο ΚΥΠΕ ο Βαγγέλης Μαυρονικόλας, είπε πως το ποίημα του είναι εμπνευσμένο από την υποδοχή των Αχαιών στις ακτές της Πάφου , μετά την θαλασσοθύελλα, κατά την επιστροφή τους από τον Πόλεμο της Τροίας.
Παρότι, μετά το γεγονός αυτό και την βασιλεία του Αγαπήνορα, πέρασαν πολλοί κατακτητές είπε ο κ. Μαυρονικόλας, εν τούτοις ο πολιτισμός που διατηρείται και χαρακτηρίζει την Πάφο του σήμερα είναι ο Ελληνικός, όπως τον μετέφεραν οι Αχαιοί.
Ο Βαγγέλης Μαυρονικόλας γεννήθηκε στα Κονιά της Πάφου. Σπούδασε Αρχιτεκτονική στο Ε.Μ.Π.1981 – 1986.
Έχει συμμετάσχει σε πολλές εκθέσεις και έχει στο ενεργητικό πολλές ποιητικές συλλογές όπως την ποιητική συλλογή Αυτογνωσία – 1988, την ποιητική συλλογή « Εναγώνιος Προσμονή»-1990 , την ποιητική συλλογή « Παρενθέσεις» 1991 , Αρχιτεκτονική « Αναδρομή 1986- 2006» και Βιογραφία « Χρίστος Σπύρου » 2009.
Απόψε βρέχει πολύ, βρέχει και μες στην ψυχή μου, κι απλώνει μια παγωνιά μεγάλη, χωρίς αγκαλιά, χωρίς χάδι...
Του μυαλού μου οι αναμνήσεις έχουν παγώσει, έχουν αδειάσει από ήχους, απόψεις και συνθήματα. Του μυαλού μου οι αναμνήσεις έμειναν απλές εικόνες
να μου θυμίζουν το χθες, χωρίς προβλήματα, φωνασκίες κι αντιφάσεις.
Απόψε βρέχει πολύ, τρέχει η βροχή και ξεπλένει τις εικόνες του παρελθόντος από τα χρώματα τους και γίνονται οι αναμνήσεις όλο και πιο απόμακρες, χωρίς αισθήματα και συγκινήσεις.
Κάποτε, ο ήλιος πάλι θα ανατείλει, κι οι ηλιαχτίδες του θα φτιάξουν εικόνες με φως και ζεστασιά, γεμάτες αγκαλιά κι ελπίδα.
ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΩΜΑ Ο πόθος με ταξίδεψε πιο πέρα από το σώμα Τα μάτια μου τα γύμνασα σε κοραλλένια χείλη Τα βήματα μου έστειλα σε ναρκοπέδια μνήμης Και οδοφράγματα έσπασα τριγύρω από το στόμα
Τα χέρια είδανε πολλά μα πιο πολλά η καρδιά μου Λεχώνες ήταν οι χαρές γεννήτορες οι φόβοι Είδα κοπάδια να περνούν οι ψεύτες και οι νόμοι Τις ενοχές να μου πουλούν σαν μόνα γιατρικά μου
Μύρισα ανθρώπινα κορμιά, καημούς και ναφθαλίνη Αυθαίρετα αισθήματα με βία γκρεμισμένα Μέτρησα πέτρες και σιωπή στο μέλι βουτηγμένα Και αρρώστιες να τρέχουνε σαν πεινασμένα κτήνη
Γνώρισα μύθους να γλεντούν ζεστό το μερτικό τους Και μετανάστες να μετρούν τα «Όχι» για να ζήσουν Αλλότριες χώρες ξένη γη να ψάχνουν να βαπτίσουν Θρησκείες ν’ ονοματίζουνε «Θεό» το φονικό τους
Έρωτες πένθησα λειψούς, σε οθόνη αυνανισμένους Παιδιών ανάσες ζωηρές στο χθες σαν κουρδισμένες Γεύσεις, πρωτόγονες τροφές, δηλητηριασμένες Και τις επιτυχίες μας σαν θύματα άγριου μένους
Κι αν ήρθαν μέρες δύσκολες, μέρες ευλογημένες Τα βράδια μου στο ζύγισμα το χρόνο τον νικούσα Όλου του κόσμου τις φωτιές στο βλέμμα μου κεντούσα Στα δόντια μου ήταν οι στιγμές σαν σφαίρες μασημένες.
"Μπροστά απ' τα κάγκελα οι σκλάβοι που φοβούνται όπλα κρατάνε και ο δρόμος τούς ανήκει πίσω απ' τα κάγκελα φωνές που δε φοβούνται και μοιάζουν θάλασσα που πλέει ένα καϊκι." Έτσι, για να μην ξεχνούμε τι έγινε στο Πολυτεχνείο, από τις 14 έως τις 17 του Νιόβρη του 1973 ΠΗΓΗ: Βιβλίο Γλώσσας Δ΄ Δημοτικού, Μέρος Α, σελ.55
Στά νερά ένα ένα , μ’ακούς Τά πικρά μου βότσαλα μετρώ,μ’ακούς Κι είναι ο χρόνος μιά μεγάλη εκκλησία,μ’ακούς Όπου κάποτε οί φιγούρες Τών Αγίων Βγάζουν δάκρυ αληθινό,μ’ακούς Οί καμπάνες ανοίγουν αψηλά,μ’ακούς Ένα πέρασμα βαθύ νά περάσω Περιμένουν οί άγγελοι μέ κεριά καί νεκρώσιμους ψαλμούς Πουθενά δέν πάω ,μ’ακους Ή κανείς ή κι οί δύο μαζί,μ’ακούς
Η ιστορία της μελοποίησης
1982. Αθήνα. Τρίτη βράδυ. Στο δεύτερο πρόγραμμα της ΕΡΤ στο ραδιόφωνο, η Μαρία Παξινού και ο Γιάννης Ζουγανέλης κάνουν, όπως κάθε Τρίτη, την εκπομπή «Τρίτη βράδυ με ποίηση». Ο Γιάννης, για πρώτη φορά αναμεταδίδει ζωντανά μια δική του μελοποίηση σε ένα κομμάτι από το «Μονόγραμμα» του Οδυσσέα Ελύτη.«Πενθώ τον ήλιο» Ο Νίκος Δήμου (γνωστός συγγραφέας και blogger στις μέρες μας) είναι ένας από τους ακροατές της εκπομπής. Δεν διστάζει να επικοινωνήσει με τον Γιάννη Ζουγανέλη και να του μεταφέρει την χαρά, την ευχαρίστηση και την ικανοποίηση του Οδυσσέα Ελύτη που άκουσε το συγκεκριμένο απόσπασμα μελοποιημένο. Ο ίδιος ο Ελύτης, μέσω του Νίκου Δήμου, ζητάει από τον Γιάννη Ζουγανέλη να μελοποιήσει όλο το «Μονόγραμμα» με σκοπό να εκδοθεί σε δίσκο. Ο Γιάννης κάνει την μελοποίηση. Στα τέλη του 1982 μπαίνει στο στούντιο και ξεκινάει να ηχογραφεί το «Μονόγραμμα». Ο Μίνως Μάτσας αναλαμβάνει την παραγωγή ενώ η ηχογράφηση γίνεται στο στούδιο PDR του Πάνου Δράκου με την συμμετοχή εξαιρετικών μουσικών:
Τραγουδούν ο συνθέτης και η Ισιδώρα Σιδέρη, ενώ συμμετέχουν η Δήμητρα Γαλάνη και ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου. Αξίζει να σημειωθεί ότι η ενορχήστρωση είναι του Γιάννη Ζουγανέλη ενώ είναι η πρώτη συμμετοχή του Βασίλη Σαλέα σε δισκογραφική δουλειά. Το υλικό είναι έτοιμο για έκδοση όταν για άγνωστους μέχρι σήμερα λόγους, ο Οδυσσέας Ελύτης ζητάει ξαφνικά από τον Μίνω Μάτσα ένα αστρονομικό ποσό για την παραχώρηση των δικαιωμάτων του «Μονογράμματος». Ο Μάτσας, αδυνατεί να βρεί τα χρήματα αυτά και έτσι η δουλειά μένει στο συρτάρι…
To «Μονόγραμμα» περιέχει 11 κομμάτια.
1. Εισαγωγή στο Μονόγραμμα 2. Θα γυρίσει αλλού τις χαρακιές 3. Πενθώ τον ήλιο 4. Intermedio 1 5. Έτσι μιλώ για σένα και για μένα 6. Εχω δεί πολλά 7. Ειναι νωρίς ακόμη μες τον κόσμο αυτό 8. Για σένα έχω μιλίσει 9. Intermedio 2 10. Στον παράδεισο 11. Intermedio 3
Ήταν ωραίο το Σούνιο τη μέρα εκείνη του Ευαγγελισμού.
πάλι με την άνοιξη.
Λιγοστά πράσινα φύλλα γύρω στις σκουριασμένες πέτρες
το κόκκινο χώμα και οι ασπάλαθοι
δείχνοντας έτοιμα τα μεγάλα τους βελόνια
και τους κίτρινους ανθούς.
Απόμερα οι αρχαίες κολόνες, χορδές μιας άρπας που αντηχούν
ακόμη…
Γαλήνη
-Τι μπορεί να μου θύμισε τον Αρδιαίο εκείνον;
Μια λέξη στον Πλάτωνα θαρρώ, χαμένη στου μυαλού
τ’ αυλάκια.
τ’ όνομα του κίτρινου θάμνου
δεν άλλαξε από κείνους τους καιρούς.
Το βράδυ βρήκα την περικοπή:
“τον έδεσαν χειροπόδαρα” μας λέει
“τον έριξαν χάμω και τον έγδαραν
τον έσυραν παράμερα τον καταξέσκισαν
απάνω στους αγκαθερούς ασπάλαθους
και πήγαν και τον πέταξαν στον Τάρταρο κουρέλι”.
Έτσι στον κάτω κόσμο πλέρωνε τα κρίματά του
Ο Παμφύλιος ο Αρδιαίος ο πανάθλιος Τύραννος
31 του Μάρτη 1971
Κώστας Βάρναλης, “Πρωτομαγιά 1943″
Πέσε στα γόνατα , προσκύνα το πανάγιο χώμα
με τη ψυχή κατάκορφα στον ουρανό υψωμένη
όποιος και νά ‘σαι, όθε και νά ‘σαι, κι ό,τι άνθρωπος νά ‘σαι.
Πιότερο ,αν είσαι του λαού ξωμάχος, χειρομάχος ,
φτωχόπαιδο , που αθέλητα σε βάλαν να καρφώσεις,
τον αδερφό σου αντίκρα σου, -με μάνα εσύ κι εκείνος – .
Ετούτη η μάντρα αντίκρυ σου , το σύνορο του κόσμου .
Σ’ αυτην επάνω βρόντηξαν ο Διγενής κι ο Χάρος .
Ήτανε πρώτη του Μαγιού , φως όλα μέσα κι έξω
(έξω τα χρυσολούλουδα και μέσα η καλωσύνη)
που αράδιασε πα στο σοβά πισθάγκωνα δεμένους
και θέρισε με μπαταριές , οχτρός ελληνομάχος,
όχι έναν , δυο , ή τρεις ….διακόσια παλληκάρια .
Δεν ήρθαν μελλοθάνατοι με κλάμα και λαχτάρα ,
μον ήρθανε μελλόγαμπροι με χορό και τραγούδι .
Και πρώτος άρχος του χορού , δυο μπόγια πάνω απ’όλους ,
κι από το Χάρο τρεις φορές πιο πάνου ο Ναπολέος . ( …)
Γιάννης Ρίτσος, “Σκοπευτήριο Καισαριανής”.
Εδώ πέσαμε . Παιδιά του λαού . Γνωρίζετε γιατί .
Γυμνοί , κατάσαρκα φορώντας τις σημαίες ,
-η Ελλάδα τις έρραψε με ουρανό και άσπρο κάμποτο -.
Ακούσατε τις ομοβροντίες στα μυστικόφωτα αττικά χαράματα .
Είδατε τα πουλιά , που πέταξαν αντίθετα στις σφαίρες
αγγίζοντας με τα φτερά τους ,τον ανατέλλοντα πυρφόρον .
Είδατε τα παράθυρα της γειτονιάς ν’ανοίγουνε στο μέλλον .
Εμείς , μερτικό δε ζητήσαμε ….Τίποτα …Μόνον
θυμηθείτε το : αν η ελευθερία
δεν βαδίσει στα χνάρια του αίματός μας ,
εδώ θα μας σκοτώνουν κάθε μέρα . Γεια σας .
